قالب وبلاگ

چرا کارکنان گوگل دمپایی می پوشند؟!

«آنچه نپاید، دلبستگی را نشاید »

شهریور سال 1361 بالاخره مسوول اتحادیه انجمن های اسلامی بروجرد شدم. به نوعی اولین مدیریت غیر کلاسی ام شکل گرفت، آن موقع 23 سالم بود ...

چند سال پیش برای بازدید از دانشگاه های مالزی به کوالالامپور رفتم. تبلیغات و علاقه ایرانیان برای تحصیل در این دانشگاه ها مرا مشتاق تر کرده این دانشگاه ها را از نزدیک ببینم. وقتی با گروه وارد یکی از این مراکز شدیم در ابتدای ورود تعداد زیادی دانشجو را دیدم که به صف ایستاده و برای ورود ما دالانی تشکیل داده اند. وارد که شدیم صدای خوش طبل و شیپور را شنیدیم که به افتخار ما نواخته شد ...

«مدرسه شیره جان ما را می گیرد.»

                                         جان دیویی

بچه که بودیم با نگاه تیزبین و جستجوگر خود، آدم ها را می کاویدیم. بزرگ ترها در نظرمان جلوه دیگری داشتند. یکی از افرادی که نظرم را جلب می کرد مش رمضون بود. او مردی بود فلج که به سختی راه می رفت، هنگام راه رفتن پاهایش را می کشید، دو دستش نیز خمیده و از پاهایش بدتر بودند، چانه اش برگشته و با دشواری کلماتش را می توانستی متوجه شوی و منظورش را درک کنی، با این شرایط جسمانی، مش رمضون روحی بلند و هوشی سرشار داشت و از ایمان و اعتقاد کاملی برخوردار بود. همه کارهایش را خودش انجام می داد...

سال1363 در یکی از کشورهای حوزه خلیج‌فارس معاون مجتمع آموزشی ایرانیان بودم. سال چهارم خدمتم در آموزش و پرورش بود و تجربه چندانی نداشتم. در یکی از ساعات تفریح، دبیر حرفه‌وفن لبخند بر لب، وارد دفتر دبیران شد و ورقه دانش‌آموزی را نشان همکاران داد و اشاره کرد: «ببینید من چه سوالی داده‌ام و دانش‌آموز چه پاسخی به سوالم داده است!» همه کنجکاو شدند ببینند موضوع چیست.

با صدای بلند سوال را خواند: «برای مبارزه با آفات گیاهی چه باید کرد؟»

پاسخ جالب بود: ...

 روزهای محرم که فرا می رسد مرور مکرری دارم بر کتاب حماسه حسینی شهید مطهری؛ با هر بار خواندن، نکات جدیدی از زندگی این مرد بزرگ برایم مکشوف می شود. آنچه که این شهید بزرگوار مرتب بر آن تاکید دارد ظلمی است که در این زمان بر حسین وارد می شود. تحریف ها و دروغ هایی است که می بافند؛ گویی صحبت های این شهید بزرگوار مصداق این روزها نیز هست ...

برای بازدید به دبستانی دخترانه رفتم، سری به کلاس سوم ابتدایی زدم، بچه‌ها با معلمشان در حال تمرین درس بودند. بعد از گفتگویی کوتاه با بچه‌ها از آن‌ها سوال کردم چند نفرتان پیانو می‌زنید؟ دو، سه نفر دستشان را بالا گرفتند. دوباره سوال کردم چند نفرتان گیتار می‌زنید؟ سه، چهار نفر دست بالا بردند. بقیه سازهای معروف را هم سوال کردم، بجز دو، سه نفر از جمع 20 نفره دانش‌آموزان همه موسیقی کار می‌کردند. سوال کردم کجا آموزش می‌بینید؟ تقریباً نصفشان گفتند کلاس موسیقی می‌روند و بقیه اظهار کردند معلم موسیقی برای آموزش به خانه‌شان می‌آید.

توی خیابان هم زیاد پسران و دختران جوان را می‌بینیم که سازشان را به دوش انداخته ...